SEA OF LOVE

Sea of Love

It wasn’t a piece of cake when I was asked to define Hua-Hin through my photography, since I was no insider, nor did the town have much influence on me. Hence, I said to myself that “I wouldn’t capture Hua-Hin”, which actually refers to ‘typical’ Hua-Hin with street vendors, Tuk-Tuks, charming royal residence or markets. Rather I would dig deeper into the town’s breath, to its identity, to the atmosphere that are condensed into what we call Hua-Hin. For me, the clock ticks slower than it ever does elsewhere, as if the city has its own fine specific clock, made to support its chilling breezy atmosphere. Despite being slow, Hua-Hin is filled with strength and struggle for living. People from all directions intermingle, that it is impossible to point out “who” really belong here. I figured out they somehow share one thing which is “the heart for Hua-Hin”. It revolves around the town. It creates natural normalcy. The lingering inertia charmed Hua-Hin’s visitors. It slows down your ticker, granting an honor for you to be sluggish. I chose to capture people and their simple effortless lives, the respected normalcy. I can’t help feeling sorry for the city for eventually this identity is going to be swallowed and swept away by selfish “capitalist”. I hope to capture this special ordinary city before it is given another awkward identity. If “Well, I guess anyone can take these pictures.” phrase occurs in your mind when you see my works, I am success in portraying the town’s normalcy, its genuine self that appears to the eye, its special in ordinariness. Objects and passions outweigh the typical delicacy or beauty. Just like food, the taste matters, not the plate or the decoration. With great loyalty, I hereby capture my memory of Hua-Hin, which I could somehow heartily say that I become one of its local, become part of it. I guess it’s due to the fresh breeze that’s now filled my lungs?

หัวหินที่รัก

การที่จะให้ผมซึ่งไม่ใช่คนหัวหินเเต่กำเนิดเเละไม่ได้มีความผูกพันธ์ใดใด เเม้เเต่ภายในก้นบึ้งความทรงจำ ก็ไม่มีอะไรที่ตกตะกอนลงมาเเล้วสะกดพออ่านจับใจความได้คำว่าหัวหินเเม้เเต่น้อย มาสร้างสรรค์งานที่เกี่ยวกับสถานที่ๆผมไม่เคยสนใจ นั้นดูเหมือนเป็นเรื่องยากเย็นเหลือเกิน ที่จะบังคับใจให้ชอบอะไรซักอย่างที่ไม่เคยวิ่งมาชน กระทบหรือกระเเทกจิตใจ ผมจึงมีความคิดว่า ผมจะไม่ถ่ายหัวหิน ผมหมายถึง ภาพหัวหินที่ช่างภาพทุกคนถ่ายกันหนะครับ หัวหินที่ไม่ใช่เพียงเเม่ค้า รถตุ๊กตุ๊ก วังเก่า หรือตลาดหัวหิน อย่างที่เห็น เเต่ผมจะดำดิ่งลงไป ควานหาลมหายใจของหัวหิน อัตลักษณ์ของบรรยากาศที่รวมตัวกันเป็นหัวหิน สำหรับผม หัวหินที่ผมรู้สึกนั้น เป็นเมืองที่ทุกอย่างช้ากว่าที่ที่ผมจากมาอย่างมาก ราวกับว่าที่นี่มีนาฬิกาเป็นของตัวเองซึ่งตั้งไว้ให้คนไม่ต้องเร่งรีบ เเข่งขัน วิ่งไล่ตามฝันในเมืองใหญ่ ที่เป็นจริงอยู่เเค่ในเวลานอนหลับ เเต่ในความช้าเเฝงไว้ด้วยความดิ้นรน ความเเข็งเเรง ความสู้ชีวิต คนมากมายมาผสมปนกันในเมืองนี้จนผมเเทบจะหาไม่ได้ว่าเเล้วคนจำพวกไหนคือ คนของหัวหิน เเต่สิ่งที่ผมเจอในตัวเเต่ละคนที่มาหายใจอยู่ในเมืองนี้คือ “ทุกคนรักหัวหิน” สิ่งเหล่านี้เองที่ทำให้ตัวผมสรุปไปเองว่า เเท้จริงเเล้ว อัตลักษณ์ของหัวหินที่ผมตามหานั้น ไม่ใช่อะไรยิ่งใหญ่เลย เเต่หากเป็นเพียงบรรยากาศหรือมวลอะไรบางอย่างที่ห้อหุ้มเมืองนี้อยู่ สิ่งธรรมดาทั้งหลาย ทะเลธรรมดา ชีวิตธรรมดา หรือคนธรรมดา ความธรรมดานี่เองที่ทำให้เมืองนี้พิเศษ ผมไม่ทราบว่าทุกท่านที่อ่านรู้สึกเหมือนผมหรือไม่ ว่าจริงๆเเล้วเราล้วนมาหาความธรรมดาที่เมืองนี้กัน เราโหยหาชีวิตที่ช้าลง เราต้องการความเรื่อยเปื่อยให้กับชีวิตบ้าง ผมเข้าข้างกับตัวเองเสมอว่าบางครั้งความไร้สาระคือสาระนึงของชีวิต เพราะคุณได้ปล่อยวางเเละให้เกียรติลมหายใจของคุณได้ทำอะไรที่ไม่ต้องมีเหตุผลบ้าง ซึ่งผมมักไร้สาระอยู่บ่อยๆ เเละบ่อยขึ้นในเมืองนี้ ความไร้สาระของผม มักทำไห้เจอคนคล้ายๆกัน ดังที่นักคิดหลายท่านได้กล่าวไว้ว่า “มนุษย์เเบ่งเเยกสังคมตามรสนิยม” ผมถ่ายภาพชีวิตง่ายๆ ของคนในสังคน ของผม สังคมที่บูชาความธรรมดา ตัวผมเองรู้สึกเสียใจนิดหน่อยที่อีกไม่กี่ปีความธรรมดาของหัวหินก็จะหายไป เพราะมีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า “นายทุน” เข้ามากัดกินเมืองนี้เพื่อที่จะอ้างเอาความพิเศษ มายัดเยียดให้กับความธรรมดาที่ดีอยู่เเล้ว ผมจึงหวังว่างานชิ้นนี้จะบันทึกช่วงเวลาที่ประทับใจของผม ก่อนที่สัตว์ร้ายบางประเภทที่จะมากัดกินเเละขโมยความธรรมดานี้ไป ด้วยมุมมองธรรมดา เหมือนที่ตาเราเห็น ผมจะไม่รู้สึกเสียใจเเม้เเต่น้อยถ้าท่านดูงานผมเเล้วบอกว่า ไม่เห็นมีอะไรเลย ใครก็ถ่ายได้ ดีครับไปถ่ายกันเยอะๆเลยครับ ถ่ายสิ่งที่ตาเห็น ถ่ายสิ่งที่ไม่ต้องประดิษฐ์ ถ่ายความจริง เเละสิ่งที่ท่านจะเจอคือความพิเศษที่อยู่ในความธรรมดา ผมไม่เคยมีความสนใจในความงามจากการมองเห็น ผมให้ความสำคัญกับจุดประสงค์หรือความปราถนามากกว่า มุมมองสวยๆหรือภาพงามๆบางภาพเเท้จริงเเล้วอาจไม่มีเนื้อเเท้ภายในเลยก็ได้ เป็นเพียงเเค่ทำอะไรตามๆกันไปให้งามในเเบบที่คนทำเเล้วเท่านั้น เเต่ผมสนใจความไม่งามเเต่มีเนื้อหามากกว่า เหมือนกับอาหารไงครับ ผมอยากกินอาหารจากร้านที่เพียงเเค่อร่อยอย่างเดียวมากกว่าร้านอาหารสวยๆที่ตกเเต่ง ร้าน จาน จนลืมไปว่าเเค่อาหารอร่อยๆก็พอเเล้ว อาหารคือความอร่อย ไม่ใช่เพียงเเต่งจานสวย ใช่ไหมครับ
ผมบันทึกช่วงเวลาของผมด้วยความซื่อสัตย์ ตอนนี้กว่าจะรู้ตัวอีกที คนอย่างผมก็กลายเป็นคนของหัวหินไปเรียบร้อยเเล้วโดยที่ผมไม่รู้ตัว สงสัยเพราะหายใจเอาอากาศของหัวหินไปจนเต็มปอดกระมัง


16_i-love-king

16_untitled-20

16_untitled-7

16_untitled-18

16_untitled-4

16_untitled-21

16_untitled-17

16_untitled-22

16_untitled-8

16_untitled-6

16_untitled-13

16_untitled-11

16_untitled-12

16_untitled-3

16_untitled-27

16_untitled-26

16_wried